СТИХИ ИЗ ПЕСКА
Погода
19.1°C
Без особых явлений
Брест
16.3°C
Без особых явлений
Витебск
16.6°C
Ливневый дождь
Гомель
17.5°C
Без особых явлений
Гродно
17.5°C
Без особых явлений
Минск
16.7°C
Без особых явлений
Могилёв
ИСТОРИЯ В КАРТИНАХ
РУССКИЙ ЯЗЫК НОВОГО ПОКОЛЕНИЯ
Сейчас смотрят
1975 год - в Минске родился миллионный житель, уже чертилась схема метро, открылся Институт Культуры. ООН объявило этот год – Международным годом женщины. Появился кинотеатр «Октябрь».
Кинотеатр «Октябрь»
Городская детская инфекционная клиническая больница - самый крупный детский стационар столицы и единственный детский инфекционный стационар в стране.
Городская детская инфекционная клиническая больница г.Минска
Миграция эстонцев на территорию современной Беларуси началась в XIX веке в результате проведения аграрных реформ. Массовое переселение зафиксировано в 1860–1870 годах.
Эстонцы в Республике Беларусь
Цели и задачи
Среднее специальное образование
Лечицкий Платон Алексеевич (18.3.1856 - 18.2.1923) - русский генерал от инфантерии, гродненец. Прославился как один из главных «авторов» известного «Брусиловского прорыва» во времена Первой мировой войны.
Генерал от инфантерии Платон Лечицкий
Скульптура Александра Васильевича Грубе “Труд. Тачечник” 1928 года создавалась художником специально для третьей Всебелорусской художественной выставки, посвященной теме труда. Это своего рода обращение к традициям белорусской деревянной скульптуры, которая существовала с XII века и достигла своего расцвета в XVIII.
Александр Грубе. Труд. Тачечник
Программа ТВ

Беларускае вяселле

Беларускае вяселле

Цікавымі абрадамі і звычаямі, паэтычным хараством шматлікіх песен вызначаецца беларускае вяселле. Гэта створаны стагоддзямі рытуал, дзе кожны ўдзельнік выконвае пэўную ролю: свата, дружкі, каравайніцы.

У часы прыгоннага права пажаданні жаніха і нявесты ў разлік не прымаліся, выбар залежыў і ад матэрыяльных абставін. Бацькі адвольна выбіралі нявесту для свайго сына, заручаліся толькі згодай яе бацькоў. Памешчык, які даваў дазвол на шлюб, быў зацікаўлены ў “паляпшэнні пароды сваіх прыгонных сялян«: злучаў хілага жаніха са здаровай нявестай, і наадварот.

Беларускае вяселле, як і шлюбная абраднасць іншых усходнеславянскіх народаў, мела некалькі этапаў: агледзены, сватанне, заручыны, “зборная субота”, ад’езд маладога да нявесты, вянчанне, урачыстае застолле, а пасля – пасад нявесты, расплятанне касы, “злучэнне” маладых.

Своеасаблівымі звычаямі вызначалася сватанне. Пасля вітання і пажаданняў здароўя бацька жаніха звяртаўся да гаспадыні і прасіў даць ім “вечны” подарунак ад чыстага сэрца. Маці нявесты адказвала, што не ведае, аб чым ідзе размова. Бацька павінен быў патлумачыць: “Чы ты не ведаеш, чы ты не знаеш, што вось гэты Пётра задумаў чы воляй узяць, чы сілаю адняць ў цябе сахар-маліну-Машку-дзяўчыну?”. Маці, хоць і ведала, з якой мэтай да іх прыехалі, выказвала здзіўленне: “Іх ты зацейнік. Ласы спраўляеш на чужое дабро, а таму дабру і цаны няма…” Дыялог працягваўся ў жартаўлівай форме, і бацькі пагаджаліся аддаць сваю дачку ці не.

У сватанні і ў шматлікіх песнях яскрава раскрываецца старадаўняя форма шлюбу – купля-продаж нявесты, што доўгі час існавала ў звычаях усходніх славян і выразна адбілася ў вясельнай паэзіі, традыцыйным рытуале.

Звычайна праз тыдзень пасля сватання спраўлялі запоіны з ўдзелам сватоў і бацькоў жаніха. Пасля пачастунку маці нявесты давала падарункі гасцям – ручнікі. Затым клікалі нявесту, якая знаходзілася з моладдзю. Дзяўчаты з хлопцамі скакалі пад дуду, гармонік або цымбалы. Пасля запоін у некаторых месцах яшчэ адбываліся заручыны, а праз адзін-тры тыдні спраўлялася вяселле.

Гасцей на вяселле запрашалі жаніх і нявеста. Напярэдадні вянчання адбываліся вячоркі ў маладога і нявесты. У маладой гэты вечар меў назву “зборная субота”, або “дзявочы вечар”. Нявесту апраналі да шлюбу, моладзь да раніцы гуляла, танчыла, увесь час спявалі песні, якія суправаджалі амаль усе дзеянні маладой.

Перад адпраўленнем да вянца бацька благаслаўляў дачку, браў пры гэтым са стала хлеб і соль і казаў: “Благаслаўляю хлебам, соллю, шчасцем, доляй і добрым здароўем, не на одну гадзіну, а на ўвесь доўгі век!”.

Адметнай асаблівасцю вяселля беларусаў быў каравайны абрад.


Яго традыцыі добра захаваліся да сённяшняга часу. Каравайніц-жанчын, якія пяклі каравай? абіралі са сватоў, баярак, прыданак, суседак. Да справы прыцягваліся і мужчыны, звычайна тры чалавекі. Яны неслі дзяжу, тры разы пераварочвалі яе і ставілі на крыжы супраць печы. Усе дзеянні каравайніц, ад замесу да выпечкі каравая, знаходзілі адлюстраванне ў песнях. У некаторых месцах каравай выкарыстоўвалі ў якасці сродка, з дапамогай якога імкнуліся засцерагчыся ад хвароб.

Амаль усе каравайныя песні былі жартаўлівага характару. Гэта можна патлумачыць тым, што каравай — хлеб, аснова дабрабыту сям’і. Таму людзі з вялікай павагай ставіліся да яго. Для благаслаўлення, напрыклад, клаліся на стол спецыяльна спечаныя жытнія вясельныя хлябы, ў якіх знаходзіліся медныя манеты. Каля хлеба ставілі соль, а ў кошыку знаходзіўся авёс. Хлеб сімвалізаваў дастатак у сям’і, яе шчаслівае, заможнае жыцце.

Неад’емнай часткай усіх вясельных абрадаў і звычаяў былі песні. Там малявалі вобразы жаніха і нявесты, сватоў, дружак. Мнгогія песні, асабліва велічальныя і заклікальныя, насілі магічны характар. Яны павінны былі разам з абрадавымі дзеяннямі спрыяць шчасцю новай сям’і.

Чытайце таксама:

Пинская свадьба: традиции бракосочетания

Готовимся к свадебной церемонии: букет невесты

Вуалетка к свадебному наряду

3D ЭКСКУРСИИ
КЛИПЫ
СОЦИАЛЬНАЯ РЕКЛАМА
Видеопрезентация
МНЕНИЕ
ВОПРОС-ОТВЕТ